İnsan zihni çoğu zaman farkına varmadan kıyas yapar. Başkasının ne kadar ilerlediğine, neleri başardığına bakar, sonra da kendini o terazide ölçmeye çalışır. Ama bu terazi hiçbir zaman doğru ölçmez. Çünkü kıyas çoğu zaman egonun beslenmek için kurduğu gizli bir oyunudur. Kıyasın arkasındaki ses bize “yetersizsin” ya da “daha üstün olmalısın” der. Böyle olduğunda kendi yolumuzu unutur, başkasının gölgesinde yaşamaya başlarız. Halbuki hiç kimsenin yolu tam olarak bizim yolumuzla aynı değildir. Başkasının adımlarıyla kendi değerimizi ölçmeye çalışmak, gökyüzündeki yıldızların aynı çizgide durmasını istemek gibidir. Bir işi neden yaptığını, ona nasıl gönül verdiğini, hangi emeği kattığını kıyasın içinde göremezsin. Çünkü dikkatin artık başkasındadır, kendinde değil. Oysa ki hakiki değer içeridedir. Duyguların ve emeğin kıymeti, kıyasın terazisinde değil; kendi özünde saklıdır.
Ama her bakış aynı değildir. Bazen başkasına bakar ve “Ben bunu asla yapamam” diyerek kendini küçültürsün. Bu bakış seni tüketir. Ama bazen de “O yapabiliyorsa, demek ki mümkün. Ben de kendi yolumdan deneyebilirim” dersin. Bu artık kıyas değil, ilhamın penceresinden bakmaktır. Farkındalıklı bir zihin olmadan, kıyasın tuzağına düşmek çok kolaydır. Ancak farkındalıklı bir insan:
Kendisini tanır. Kim olduğunu, hangi değerlere sahip olduğunu bilir. Gücünü ve yeteneklerini fark eder. Nerede iyi olduğunu ve nerede zorlandığını dürüstçe görebilir. Yolunu çizer. Kendi gerçeğine uygun bir rota belirler, başkasının gölgesine değil kendi ışığına yönelir.
Zihin berraklaştığında, kıyas yerine ilham gelir. İşte o zaman kişi, başkasına değil; kendi özüne dayanarak yol alır.
Hakiki kıyas, başkasıyla değil, dün olduğun halinledir. Bugün dünden bir adım daha derin, bir nefes daha bilinçliysen, yolundasın demektir. Başkası koşuyor diye sen koşmak zorunda değilsin. Senin ritmin, senin yolun, senin derinliğin vardır. Gerçek başarı, başkasını geçmek değil; özünü gerçekleştirmektir. Ve unutma: senin ışığın kimseninkine benzemez!
Aylin, kendi yolundan